შუა საუკუნეების ევროპაში მარხვა ბერებისთვის მხოლოდ სულიერი პრაქტიკა არ იყო. ეს იყო ფიზიკური გამოცდაც. ხანგრძლივი მარხვის პერიოდში მყარი საკვები მკაცრად იზღუდებოდა, თუმცა ორგანიზმს მაინც სჭირდებოდა ენერგია.
სწორედ აქ ჩნდება ლუდი, როგორც გადარჩენის საშუალება. ბერებისთვის ლუდი იყო „თხევადი პური“ მკვებავი, კალორიული და უსაფრთხო. მასში არსებული ალაო და მარცვლეული ორგანიზმს აძლევდა ძალას, ხოლო დუღილის პროცესი სასმელს სტაბილურსა და სანდოს ხდიდა.
თხევადი პური და დოპელბოკის დაბადება
ბერები არ იყვნენ უბრალოდ ლუდის მხარშველები, ისინი იყვნენ თავისი დროის მეცნიერები. მათ შეამჩნიეს, რომ რაც უფრო მეტ ალაოს გამოიყენებდნენ, მით უფრო ნოყიერი ხდებოდა სასმელი. XI საუკუნის სამონასტრო ლუდსახარშებში იხარშებოდა ე.წ. "Doppelbock"-ის წინაპარი - მუქი, ბლანტი და ტკბილი სითხე, რომელიც ვიტამინებითა და ნახშირწყლებით იმდენად იყო გაჯერებული, რომ ერთ კათხას შეეძლო მთელი დღის ენერგიის მარაგის შევსება.
ბევრ მონასტერში არსებობდა სპეციალური ზარი, რომელიც ბერებს ლუდის დასალევად უხმობდა. რადგან მკაცრი მარხვისას დილით საკვების მიღება აკრძალული იყო, პირველი კათხა ლუდი მათთვის "თხევადი საუზმე" ხდებოდა. ეს აძლევდათ ძალას, რომ დილის ლოცვებიდან პირდაპირ მინდვრებში სამუშაოდ გასულიყვნენ.
ეს არ იყო სიამოვნებისთვის დალევა, ეს იყო აუცილებლობა, გათვლილი გადარჩენაზე და შრომის გაგრძელებაზე.