XVII საუკუნეში ევროპული ქალაქები სწრაფად იზრდებოდა, და მათთან ერთად იცვლებოდა ლუდის როლიც. ლუდი გადადის სახლიდან და მონასტრიდან ქალაქის ქუჩებში - ტავერნებში, ლუდსახარშებსა და საჯარო სივრცეებში.
ტავერნები და ლუდსახარშები იქცა სოციალური ცხოვრების ცენტრად. აქ იკრიბებოდნენ ხელოსნები, ვაჭრები, მოგზაურები და მოაზროვნეები. ლუდი იყო საერთო ენა, რომელიც აერთიანებდა განსხვავებული ფენის, პროფესიისა და შეხედულებების ადამიანებს.
ტავერნა — როგორც საინფორმაციო ცენტრი
ლუდი იყო საუბრის, იდეების გაცვლისა და კულტურული ცხოვრების ნაწილი. XVII საუკუნის ტავერნა არ იყო მხოლოდ ადგილი სასმელად; ის ასრულებდა თანამედროვე საინფორმაციო ცენტრის როლს. აქ იკითხებოდა პირველი გაზეთები, ვრცელდებოდა ამბები შორეული ქვეყნებიდან და წყდებოდა ქალაქის ბედი. ლუდის კათხასთან ყველა თანასწორი იყო - ხელოსანიც და დიდგვაროვანიც, რაც ქმნიდა უნიკალურ სივრცეს თავისუფალი აზროვნებისა და დებატებისთვის.
XVII საუკუნეში ლუდი ქალაქის კარიბჭეებს გასცდა და საზღვაო ვაჭრობის მთავარი პროდუქტი გახდა. ამ პერიოდში იწყება ექსპერიმენტები სვიის დიდი რაოდენობით დამატებაზე, რათა სასმელს შორეული ნაოსნობისთვის გაეძლო ასე ჩაეყარა საფუძველი იმ „მოგზაური“ ლუდების სტილებს, რომელთა შთამომავლებსაც დღეს კრაფტ-სამყაროში ასე ვაფასებთ.
სწორედ ამ პერიოდში ლუდი საბოლოოდ დამკვიდრდა, როგორც ქალაქების კულტურის საფუძველი. ტავერნებიდან გამოსული ლუდის სურნელი და ხალისიანი ჟრიამული ქალაქის თავისუფლებისა და სიცოცხლისუნარიანობის სიმბოლოდ იქცა.