XX საუკუნის ბოლოს ლუდი ერთ-ერთ ყველაზე პრობლემურ ეტაპზე გადავიდა. ინდუსტრიალიზაციამ და ტექნოლოგიების სწრაფმა განვითარებამ ლუდი მასობრივ პროდუქტად აქცია იაფად, სწრაფად და ყველგან ერთნაირად.
ერთი შეხედვით ეს პროგრესს ჰგავდა. ლუდი გახდა გლობალური პროდუქტი, რომელსაც მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში ერთი და იგივე გემო ჰქონდა. მაგრამ რეალურად ამ პროცესმა ძალიან მძიმე შედეგი გამოიწვია:
• ხარისხი უკანა პლანზე გადავიდა.
• გემო გამარტივდა და გათანაბრდა.
• ინდივიდუალობა პრაქტიკულად გაქრა.
მასობრივი წარმოება მოითხოვდა სტაბილურობას და დაბალ თვითღირებულებას - არა ხასიათს და არა გემოს. ლუდი მზადდებოდა რაოდენობისთვის და არა ხარისხისთვის. ადგილობრივი რეცეპტები, უნიკალური სტილები და ტრადიციები ნელ-ნელა დაიკარგა.
სწორედ ამ პერიოდში ბაზარი გაივსო უხარისხო, უსახური ლუდით - ლუდით, რომელსაც აღარ ჰქონდა ისტორია, დაკარგული ჰქონდა თავისი ფესვები, ინდივიდუალური ხასიათი და მხარშველის ცოცხალი ხელწერა. ის იქცა მხოლოდ ცივ, სულგამოცლილ ინდუსტრიულ პროდუქტად. ეს იყო დრო, როცა ლუდი იქცა უბრალო სამომხმარებლო პროდუქტად და არა გამოცდილებად.
ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ის არის, რომ ეს პრობლემა მხოლოდ XX საუკუნის ისტორია არ არის. მასობრივი, უხარისხო ლუდი დღესაც ფართოდ არსებობს ბაზარზე - იგივე ლოგიკით, იგივე მიდგომით: მეტი რაოდენობა, ნაკლები გემო.
მაგრამ სწორედ ამ ფონზე გაჩნდა წინააღმდეგობაც ლუდსახარშები და ადამიანები, რომლებმაც გადაწყვიტეს დაბრუნება ხარისხზე, ხელობაზე და ნამდვილ გემოზე. დღეს ჭეშმარიტი კრაფტ-ლუდსახარშები სწორედ ამ ინდუსტრიული შეცდომების გამოსწორებას ემსახურებიან. ეს მოძრაობა გვეუბნება, რომ ლუდი უნდა იყოს ლოკალური, უნდა ჰქონდეს თავისი ისტორია და მხარშველის ხელწერა. ჩვენს ეპოქაში, როცა მასობრივი პროდუქტი კვლავ დომინირებს, ნამდვილი კრაფტ ლუდსახარშები რჩებიან თავშესაფრად მათთვის, ვისთვისაც ხარისხი და გემოვნური თავგადასავალი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია.