XIX საუკუნე ლუდის ისტორიაში გარდამტეხ ეპოქად იქცა. სწორედ ამ პერიოდში ჩნდება ლაგერი - ლუდის სტილი, რომელმაც მთლიანად შეცვალა მსოფლიო ლუდის რუკა.
ლაგერი გერმანიაში, ბავარიაში დაიბადა. შუა საუკუნეებში ბავარიელმა მხარშველებმა შენიშნეს ერთი საინტერესო რამ ლუდი, რომელიც ცივ გარემოში შედარებით დიდი ხნის განმავლობაში ინახებოდა გამოდიოდა უფრო სუფთა და სტაბილური. ცივი ფერმენტაციის ტექნიკის განვითარებამ ლუდსახარშებს საშუალება მისცა დუღილი დაბალ ტემპერატურაზე ეკონტროლებინათ. ამან ლუდს მისცა რბილი და განსაკუთრებული გემო.
ემილ ჰანსენი და საფუარის „მოშინაურება“
XIX საუკუნის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მომენტი იყო ემილ ჰანსენის მიერ სუფთა საფუარის კულტურის გამოყოფა. მანამდე მხარშველები „ველურ“ ნაზავებს იყენებდნენ, რაც ხშირად ლუდის გაფუჭებას იწვევდა. საფუარის იზოლირებამ ლუდსახარშებს მისცა „ოქროს გასაღები“: მათ უკვე ზუსტად იცოდნენ, რომ ყოველი ახალი პარტია იქნება ისეთივე სრულყოფილი, როგორიც წინა. ეს იყო წერტილი, სადაც ლუდი საბოლოოდ გადაიქცა მეცნიერულ შედევრად. ლუდსახარშებმა პირველად შეძლეს ერთი და იგივე შედეგის სტაბილურად განმეორება. ლუდი აღარ იყო შემთხვევაზე დამოკიდებული - ის იქცა პროგნოზირებად პროდუქტად.
მანამ, სანამ მაცივარს გამოიგონებდნენ, ლაგერი „სეზონური სასწაული“ იყო. ბავარიელი მხარშველები ზამთარში ტბებიდან ყინულის ლოდებს ჭრიდნენ და მათ ღრმა, კლდოვან სარდაფებში ინახავდნენ. სწორედ ეს ყინული უზრუნველყოფდა იმ მუდმივ სიცივეს, რომელიც ლაგერის საფუარს მშვიდი და სუფთა მუშაობისთვის სჭირდებოდა. ეს იყო ბუნებასთან ჭიდილი ხარისხისთვის, რამაც ლუდის ხარშვა ზაფხულის სიცხეშიც კი შესაძლებელი გახადა.
რკინიგზის განვითარებამ და მაცივრების გამოგონებამ ლაგერს გზა გაუხსნა ქალაქებიდან მთელ მსოფლიომდე. ის სწრაფად გავრცელდა ევროპაში, შემდეგ კი ამერიკაში და სხვა კონტინენტებზე.
ლაგერი გახდა მასობრივი კულტურის ნაწილი. მარტივი და ადვილად დასალევი ლუდი - სწორედ ამიტომ მან „დაიპყრო მსოფლიო“. დღესაც მსოფლიოში ყველაზე მოხმარებადი ლუდის სტილი სწორედ ლაგერია.