XVI საუკუნის დასაწყისში ბავარიაში მოხდა ისტორიული გარდატეხა. მიიღეს კანონი, რომელმაც ლუდის მომავალი სამუდამოდ შეცვალა - Reinheitsgebot, ლუდის სისუფთავის კანონი.
კანონის მიხედვით ლუდი უნდა დამზადებულიყო მხოლოდ სამი ინგრედიენტით წყლით, ალაოთი და სვიით. ყველაფერი დანარჩენი გამორიცხული იყო. ეს წესი ემსახურებოდა ერთ მთავარ მიზანს: ხარისხს. მომხმარებელი უნდა დარწმუნებულიყო, რომ რასაც სვამდა, სუფთა, უსაფრთხო და სტაბილური იყო.
საინტერესოა, რომ თავდაპირველ კანონში მეოთხე უმნიშვნელოვანესი კომპონენტი - საფუარი საერთოდ არ იყო ნახსენები. იმ ეპოქაში მიკრობიოლოგია ჯერ კიდევ არ არსებობდა, ამიტომ დუღილი ბუნებრივ, სპონტანურ მოვლენად ითვლებოდა, რომელიც "თავისით" ხდებოდა. მხოლოდ საუკუნეების შემდეგ, ლუი პასტერის აღმოჩენებმა დაამტკიცა, რომ საფუარი ის ცოცხალი ორგანიზმია, რომელიც ალაოსა და სვიის ნაზავს ნამდვილ ლუდად გარდაქმნის.
Reinheitsgebot-მა ლუდის ხარშვა ხელობიდან მკაცრ სტანდარტად აქცია. მწარმოებლები ვალდებული გახდნენ დაეცვათ წესები, გაეუმჯობესებინათ პროცესი და პასუხისმგებლობით მოქცეოდნენ თითოეულ პარტიას. ლუდი აღარ იყო ექსპერიმენტების უსასრულო ველი - ის გახდა კონტროლირებული კულტურა.
კანონის დარღვევა უმკაცრესად ისჯებოდა. თუ ვინმე ლუდს აკრძალული ინგრედიენტებით მოხარშავდა, სასამართლოს უფლება ჰქონდა, მწარმოებლისთვის მთელი პარტია ჩამოერთვა და ყოველგვარი ანაზღაურების გარეშე გადაეღვარა. ეს სიმკაცრე მწარმოებლებს აიძულებდა, მაქსიმალური ყურადღება დაეთმოთ პროცესის სისუფთავისთვის, რამაც საბოლოოდ ჩამოაყალიბა გერმანული ლუდის მსოფლიო რეპუტაცია.
სწორედ აქედან იწყება ლუდის ხარისხზე თანამედროვე წარმოდგენა. Reinheitsgebot-ი დღემდე ითვლება მსოფლიოში ერთ-ერთ უძველეს სასმელის რეგულაციად და სიმბოლოდ იმისა, რომ ლუდი შეიძლება იყოს მარტივი ინგრედიენტებით, მაგრამ უმაღლესი პასუხისმგებლობით დამზადებული. ეს კანონი დღემდე გვახსენებს, რომ ნამდვილი კრაფტ ლუდი იწყება იქ, სადაც ხარისხზე კომპრომისი არ არსებობს.