რომის იმპერიაში ისევე როგორც საბერძნეთში ღვინო დომინირებდა. ის იყო ელიტის და სამოქალაქო ცხოვრების მთავარი ნაწილი. ლუდი კი, რომაული თვალსაზრისით, უფრო უბრალო სასმელად ითვლებოდა.
თუმცა რომაელი ლეგიონერები აქტიურად მოიხმარდნენ ლუდს, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ პროვინციებში, სადაც ვაზი ნაკლებად ხარობდა. გერმანულ მიწებზე ლუდი სწრაფად შეერწყა ადგილობრივ ტომთა კულტურას. რომაელმა ჯარისკაცებმა ადგილობრივი დუღილის მეთოდები გადაიღეს, გააუმჯობესეს და გაავრცელეს. სწორედ აქ დაიწყო ლუდის კულტურული მრავალფეროვნების ჩამოყალიბება.
მიუხედავად იმისა, რომ რომაული ელიტა ლუდს ხშირად აგდებულად უყურებდა, ცნობილი ისტორიკოსი ტაციტუსი თავის ნაშრომებში აღწერდა გერმანული ტომების მიერ ქერისა და ხორბლისგან დამზადებულ სასმელს, რომელიც ღვინოს წააგავდა. რომში მას Cerevisia-ს უწოდებდნენ (მიწათმოქმედების ქალღმერთ ცერერას პატივსაცემად), რაც ხაზს უსვამდა მის კავშირს მიწასთან და მოსავალთან.
არქეოლოგიურმა აღმოჩენებმა ბრიტანეთში🇬🇧, კერძოდ ვინდოლანდას ციხესიმაგრეში, დაადასტურა, რომ ლუდი ლეგიონერებისთვის ფუფუნება კი არა, ყოველდღიური აუცილებლობა იყო. ნაპოვნია წერილები, სადაც ჯარისკაცები ითხოვენ ლუდის მარაგების შევსებას. ეს ადასტურებს, რომ იმპერიის საზღვრებთან არსებობდნენ პროფესიონალი ლუდის მხარშველები, რომლებიც სპეციალურად რომაული გარნიზონებისთვის მუშაობდნენ და ამით საფუძველს უყრიდნენ პირველი ლუდსახარშების ჩამოყალიბებას ევროპაში.
ლუდი გადადის ერთი ცივილიზაციიდან მეორეში, ითვისებს ადგილობრივ ნიადაგს, კლიმატს და ადამიანებს. ის აღარ არის მხოლოდ ერთი კულტურის სასმელი - ის ხდება საერთო ევროპული ისტორიის ნაწილი!