საუკუნეების განმავლობაში ლუდის ხარშვის ტრადიცია ქალებს ეკუთვნოდათ. ისინი ქმნიდნენ გემოს, აყალიბებდნენ რეცეპტებს და ზრუნავდნენ იმ პროცესზე, რომელიც ოჯახისა და საზოგადოების ყოველდღიურ ცხოვრებაში მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა.
ლუდის ხარშვა იყო ისეთივე ყოველდღიური საქმე, როგორც პურის ცხობა ან საკვების მომზადება. ქალები ზუსტად იცნობდნენ ინგრედიენტებს, აკვირდებოდნენ დუღილის პროცესს და თაობიდან თაობას გადასცემდნენ ცოდნას. დუღილის პროცესი მათთვის პრაქტიკულ ცოდნაზე მეტად ინტუიციას ეფუძნებოდა - ტემპერატურის შეგრძნება, ინგრედიენტების ზუსტი პროპორციები და დროის სწორად შერჩევა.
ლუდის ხარშვა ქალებისთვის მხოლოდ ოჯახურ საქმეს არ წარმოადგენდა; ეს იყო მათი ეკონომიკური დამოუკიდებლობის საშუალება. ე.წ. „ლუდის ქალები“ იყვნენ პირველი მეწარმეები, რომლებიც პროდუქციას ადგილობრივ ბაზრებზე ყიდდნენ. ამით მათ შეჰქონდათ უდიდესი წვლილი სოფლისა თუ ქალაქის განვითარებაში.
ქალებს განსაკუთრებული ალღო ჰქონდათ ბალახებისა და მცენარეების მიმართ. მანამ, სანამ სვია ლუდის მთავარი ინგრედიენტი გახდებოდა, ისინი იყენებდნენ მცენარეების ნაზავს, ე.წ. გრუიტს-ს. ისინი იყვნენ პირველი ექსპერიმენტატორები, რომლებიც ლუდს უმატებდნენ როზმარინს, იასამანსა და სხვადასხვა სანელებელს, რათა სასმელი არა მხოლოდ გემრიელი, არამედ სამკურნალო თვისებების მატარებელიც ყოფილიყო.
სწორედ ამ პერიოდში ჩამოყალიბდა ლუდის ის საფუძვლები, რომლებზეც მოგვიანებით მთელი ინდუსტრია აიგო. სანამ ლუდი ქარხნებში გადავიდოდა, ის ქალების ხელში ყალიბდებოდა. ყოველი ოჯახური რეცეპტი ინახავდა საიდუმლო პროპორციებსა და ტექნიკას, რაც ლუდს უნიკალურს ხდიდა. სწორედ ქალების მიერ შენარჩუნებულმა ამ უწყვეტმა ტრადიციამ და „ხელნაკეთი“ პროდუქტის სიყვარულმა ჩაუყარა საფუძველი იმას, რასაც დღეს ჩვენ კრაფტ-ფილოსოფიას ვეძახით.