ლუდის ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე გადამწყვეტი მომენტი სწორედ ამ პერიოდში დგება. მანამდე ლუდს სხვადასხვა ბალახებითა და ნარევებით აგემოვნებდნენ, თუმცა შედეგი ყოველთვის ერთნაირი არ იყო - გემო იცვლებოდა, ხოლო შენახვის ვადა შეზღუდული რჩებოდა.
სვიის დამატებამ ლუდს ახალი სიცოცხლე მისცა. მან გაამდიდრა არომატი, დაამატა სასიამოვნო სიმწარე და რაც მთავარია - მნიშვნელოვნად გაზარდა ლუდის შენახვის პერიოდი. სვია ბუნებრივად იცავდა სასმელს გაფუჭებისგან და ლუდი ბევრად უფრო სტაბილური გახდა.
სტილების მრავალფეროვნება და სტაბილურობა
სვიის მასობრივმა გამოყენებამ საფუძველი ჩაუყარა ლუდის სტილების მრავალფეროვნებას, რასაც დღეს კრაფტ-სამყაროში ასე ვაფასებთ. ბერებმა და ადრეულმა მეწარმეებმა აღმოაჩინეს, რომ სვიის სხვადასხვა რაოდენობითა და დუღილის სხვადასხვა ეტაპზე მისი დამატებით, შესაძლებელი იყო სრულიად განსხვავებული არომატული პროფილების შექმნა - დაწყებული ნაზი ყვავილოვანი ტონებით, დასრულებული მკვეთრი, ფისოვანი სიმწარით.
ამ ცვლილებამ ლუდის ხარშვა ახალ ეტაპზე აიყვანა. უკვე შესაძლებელი გახდა ერთნაირი გემოს მიღება, ხანგრძლივი ტრანსპორტირება და სხვადასხვა რეგიონში ერთი და იმავე სტილის გავრცელება. ლუდი იწყებს მოგზაურობას ლოკალურ სასმელიდან ფართო კულტურულ პროდუქტამდე.
სწორედ ამიტომ ითვლება სვიის გამოყენება ლუდის ისტორიაში გარდამტეხ მომენტად. ეს იყო ნაბიჯი ქაოსიდან წესრიგისკენ.